Evet gün, ağarırken utandı, ama cellat utanmazdı, korkaktı...

Oysa onlar,

kır çiçekleriydi bu halkın, tomurcukları ile sonsuza kucak açmış...

Halkına adanmışlığın korkusuzluğunda serin geceyi ısıttılar o gün.

6 Mayıs...!

Gün utandı doğduğuna...

6 mayıs...!

Arsızların çığlıkları, güvercinleri dahi korkutamıyordu.

Kanat çırptılar ulucanlardan sonsuzluğa.

6 Mayıs 1972.

Kendilerinden başka kimse korkmadı kanlı çığlıklarından cellatların. Her biri isimsiz kara mezarlara gömüldü şimdi.

Ama onlar en yücesinde halkımın konak tutmuşlar yüreklerde.

İşte mesele bu kadar.

OdaTv nin hazırladığı değerli bir videoyu sayfamıza alıyorum.

M Güneş